Bbq's, oranje fietsen en Spaanse scheldwoorden........
Hola todos!
Korte update deze keer vanuit een smoorheet Buenos Aires. Vanmiddag was het 36 graden in de schaduw en van mijn oorspronkelijke plan om te gaan shoppen is dan ook weinig terecht gekomen. Op het balkon en bij het zwembad gehangen en mezelf naar buiten gesleept om wat te eten te halen tussen de middag...
Deze luie dag compenseerde dan weer mijn superactieve dag van gisteren! Aanvankelijk zou ik met Tina, de Canadese die ik in El Calafate heb leren kennen, de stad gaan verkennen in de toeristenbus. Helaas smste ze me vrijdagavond al dat ze ziek was en niet meeging.
Hartstikke jammer, maar dit gaf me wel de gelegenheid om de stad te verkennen op een manier die ik eigenlijk veel leuker vond dat met de bus: op de fiets!! Via internet had ik een bedrijfje gevonden wat fietstours door de stad verzorgd met een gids...op een oranje fiets (www.labicicletanaranja.com) . Ze bieden verschillende routes aan, ik heb voor het zuidelijke deel van de stad gekozen want daar was ik nog niet geweest. David vond het maar niks dat ik op een fiets door de stad ging rijden, maar ja, die zat toch in Uruguay dus kon-ie er weinig aan doen!
Gisterenochtend eerst lekker uitgeslapen, want ik was pas om 01.00 uur thuis van de bbq bij Pablo en zijn familie. Met een goed gevoel en een hele volle maag! Heerlijk gegeten, maar wel een beetje veel vlees, 't is hier namelijk niet de gewoonte om vis of iets vegetarisch op de bbq te leggen, dat is echt heiligschennis. En ik eet normaal niet echt veel vlees, maar vond het ook onbeleefd om af te slaan. Dus ook lamsvlees en lever gegeten, wat ik normaal dus echt nooit doe... Maar het was echt hartstikke leuk, wat een lieve mensen! Heel de familie was uitgelopen om ' La chica Holandesa' (ik dus..) te aanschouwen, wat wel lichtelijk genant was eigenlijk. Gelukkig konden er wel een paar goed Engels, zodat we wel prima konden communiceren. En gespreksstof is er hier genoeg... met voetbal en Maxima als favoriete onderwerpen.
Maar ook serieuze zaken zoals de periode van de Dirty War hier, tussen 1976 en 1983. Sommigen van Pablo's familie zijn opgepakt en zijn oom van vader's kant is zelfs nooit meer teruggekomen. Pablo's oma heeft daarom ook jarenlang iedere donderdagmiddag in stilte gedemonstreerd op Plaza de Mayo. Dat is het belangrijkste plein in de stad met daaraan alle overheidsgebouwen. Sinds 1977 protesteren daar moeders (voor ons bekend als De Dwaze Moeders) wiens kinderen behoren tot de 30.000 'Desaparecidos' (' verdwenenen') om duidelijkheid te krijgen over wat er met hun geliefden gebeurd is. Het is nog helemaal niet lang geleden dat dit zich allemaal afspeelde en het merendeel van de volwassenen hier heeft dit meegemaakt. Indrukwekkend om de verhalen te horen over angst, onderdrukking en terreur en de volgende dag stond ik dan ook met een heel ander gevoel op het plein.
Op het plein staat ook het roze gekleurde presidentiele paleis (geen White House maar een Pink House dus, misschien niet zo vreemd aangezien ze hier een vrouwelijke president hebben?), de oudste cathedraal en het ' Mei Piramide' (het monument ter nagedachtenis aan de mei revolutie.
Het plein was de laatste stop op de fietstocht van ruim 4 uur. De tocht ging ook door Porto Madero, de nieuwste wijk van Buenos Aires, met heel veel hoge futuristische gebouwen. Er is zelfs een plein naar onze koningin Beatrix vernoemd daar ' Plaze Reina Holanda', met een beeld van een nederlands meisje waarvan hier het verhaal gaat dat Beatrix het zelf gemaakt heeft!
Voor Porto Madero zijn we door de ruigste buurt van Buenos Aires gefietst: La Boca. Van oudsher de wijk aan de haven waar de arme immigranten uit Europa gingen wonen in kleine, armetierige huisjes. En armetierig is het er nog steeds, op twee straten in het centrum na die met subsidie helemaal opgeknapt zijn en in allerlei verschillende kleuren zijn geschilderd. Dit is ook meteen het enige echte veilige deel van de wijk, omdat hier veel toeristen komen is er volop politie en is het safe. Het was echter wel duidelijk dat de straten er omheen echt achterbuurt is... Schimmige figuren die stonden te smoezen in portiekjes, zwervers, bbq's op straat, overal half gedemonteerde autowrakken, kindjes op blote voetjes op straat, harde muziek : kortom geen fijne buurt. En dan heb ik het nog niet over de enorme hoeveelheid straathonden, met als hoogte (of diepte-)punt het valse exemplaar waarvoor ik heel hard moest fietsen omdat ie bijna in m'n been hing....
Het was interessant om te zien hoe de wijk eruit zag, maar ik snap nu wel waarom David absoluut niet wilde dat ik er op eigen houtje heenging. Een verkeerd straatje buiten het toeristische gebied inlopen en je bent de pineut. Rauw volkdat echt moetoverleven. Wat ook niet aan te bevelen is, is het dragen van rood/witte kleding, daar waren we van te voren op gewezen. Midden in de wijk ligt namelijk La Bombonera (letterlijk vertaald : de bonbon doos, omdat het er van buitenaf wel wat van wegheeft), het stadion van de locale voetbalclub Boca Juniors. Boca Juniors is meer dan heilig daar en dan vooral in de persoon van Diego Maradonna, wiens gezicht je ook overal ziet. Boca heeft een aartsrivaal in de stad, namelijk River Plate en die spelen dus in rood/witte shirts. Voetbal is hier een zaak van leven en dood, letterlijk want bijna iedere keer als ze tegen elkaar spelen vallen er doden bij rellen...
Ik vond La Boca leuk om te zien, maar niet zo spectaculair als verwacht. De andere wijk die we bezocht hebben en waar de fietstocht begon en eindigde vond ik heel wat leuker, namelijk San Telmo. Veel authentieker, met leuke pleintjes en mooie gebouwen. Helaas ook veel kinderkopjes, waardoor m'n oranje fietsje en m'n achterwerk het tamelijk zwaar te verduren kregen. Respect voor de wielrenners die Luik-Bastenaken-Luik ieder jaar uitrijden!! Maar goed, de zadelpijn was het meer dan waard want het was echt een prima manier om de stad nog beter te leren kennen. De groep was ook leuk, met de onvermijdelijke Nederlanders en verder Engelsen en Australiers. Gelukkig wel normale Australiers deze keer, geen roze hoofddeksels!!
Terug vanuit San Telmo een taxi gepakt, de stad is namelijk zo groot dat je er ruim een uur over doet om van de ene naar de andere kant van het centrum te komen.... De chauffeur die ik op de heenweg had was heel aardig en veroorzaakte geen argwaan bij het afrekenen, hield zich keurig aan de vooraf opgegeven prijs. De eikel op de terugweg was daarentegen een heel ander verhaal!! Al bij het instappen voelde het niet helemaal ok, en had ik misschien beter kunnen uitstappen, maar ja.... Het begon er al mee dat hij geen prijsindicatie wilde geven en pas na aandringen de meter aanzette. Omdat ik op de heenweg dezelfde route had afgelegd wist ik ongeveer wat de prijs moest zijn en dat vond hij duidelijk niet leuk. Uit frustratie begon hij daarom maar als een zot te scheuren en daar hield ie niet mee op (ondanks herhaaldelijk vragen) tot we bij het appartement waren. Ik had net niet genoeg geld in kleine biljetten en moest dus met 100 pesos betalen terwijl het 52 kostte. Ik was op m'n hoede, want de allerbekendste oplichterstruc hier is het verwisselen van je biljet voor een vals exemplaar. Toen ik ‘m de 100 pesos gaf had ik ‘m dus al goed in de smiezen en jawel hoor, meneer begon moeilijk te doen dat hij niet kon wisselen en hoppa... Nu moet ik zeggen dat hij echt zo ongeveer de allerslechtste goocheltruc ever probeerde uit te halen, want ik zag hem duidelijk de briefjes verwisselen.Soort Hans Kazan in slow motion zeg maar. Dat schoot me toch wel zo enorm in het verkeerde keelgat dat ik ‘m in een mix van Spaans/Engels/Nederlands de huid vol begon te schelden (verwonderlijk hoe je ergens in je hersenpan een ruimte blijkt te hebben waar een heel arsenaal aan scheldwoorden in tig verschillende talen is opgeslagen.... Sorry mam....). Hij schrok zich een ongeluk en ga me prompt het goede biljet terug. Heb 20 pesos neergegooid en ben zo uitgestapt. Daar was hij duidelijk niet blij mee maar ben gewoon richting appartement gestekkerd en toen reed-ie vol gas weg. Achteraf stond ik wel te trillen op m'n benen, maar was ook wel trots op mezelf. Hij zal wel gedacht hebben: makkelijk slachtoffer zo'n blonde domme toeriste, maar dat is ‘m vies tegengevallen!!
Na deze adrenaline rush's avonds nog even naar Tina gebeld of ze nog mee uit eten ging, maar ze voelde zich nog steeds niet goed en moest dus overslaan. Zo kwam het dus dat ik alleen erop uit moest voor het diner... Rond negen uur had ik al behoorlijk honger en dus maar omgekleed en vertrokken. Rondje door de buurt gelopen om te kijken waar er plek was, nou dat was dus overal. Om kwart over negen stond ik in een compleet uitgestorven Italiaans restaurant, waar de band nog aan het opbouwen was en de bediening verveeld tegen de bar aanhing... Tja mevrouw, het loopt hier pas rond een uur of 10 vol... Het is hier dus echt heel normaal om een restaurant om elf uur 's avonds binnen te komen en dan tot drie uur 's nachts te blijven zitten... Maar mijn Europese eetritme is daar niet op ingesteld, dus maar even teruggegaan naar het appartement en om tien uur een nieuwe poging gewaagd. Gelukkig zaten er bij Elisabetta, het restaurant hier verderop in de straat waar ik ook al twee keer geluncht had, mensen op het terras. Heerlijke ravioli gegeten en natuurlijk weer taart als toetje. Het is dat ik hier nogal wat loop en gisteren had gefietst anders zou ik hier binnen no-time dichtgroeien!
Vandaag dus rustig aangedaan. David komt straks thuis uit Montevideo, zag net dat z'n vliegtuig iets vertraagd is, dus verwacht ‘m rond een uur of negen. Nog ruim op tijd voor het avondeten dus ;-) Morgen laatste dagje hier, inpakken en nog wat shoppen en dan vlieg ik dinsdag weer richting Nederland, waar het volgens de geluiden die ik hoor berekoud moet zijn. Terwijl het hier morgen 40 graden wordt, dus dat betekent straks zo'n 50 graden verschil.... brrrrr. Maar goed, eerst nog even genieten van de laatste uurtjes in deze wereldstad!
Weltrusten voor jullie en tot snel!
Back in town!
Hallo allemaal!
Hier weer de laatste avonturen vanuit een zonnig Buenos Aires!
Gisteren ben ik weer terug ' thuisgekomen' na 5 dagen in Patagonie. Dinsdagmiddag eerst nog lekker geluncht in El Calafate en afgesloten met de lekkerste taart ooit (citroentaart), gelukkig was het geen bescheiden stukje!!
Toetjes en taart maken kunnen ze hier als de beste, echt heerlijk. De dag daarvoor had ik ook al een supertoetje, ijscoupe met een lokaal smaakje namelijk gemaakt van de Calafate-bes. Dat is een bes die hier overal aan de struiken groeit. Beetje zurige smaak heeft-ie maar zoals ze hier gewend zijn, mikken ze er gewoon wat extra suiker doorheen en dan is het weer mierzoet.
Na de lunch nog een beetje rondgelummeld en toen werd ik opgehaald om naar het vliegveld te gaan voor mijn vlucht naar Ushuaia, nog een stukje verder zuidwaarts. Na een uurtje vliegen landden we daar rond een uurtje of half 8. Gelukkig stond er weer keurig iemand op me te wachten die me naar het hostel bracht. Daar aangekomen voelde ik me meteen thuis, echt een superleuk hostel! Ik werd meteen welkom geheten, kreeg een rondleiding en er werd me meteen gevraagd of ik die avond mee wilde eten met ' wat de pot schafte' voor 50 pesos (ongeveer 9 euro). In dit gevalvispotje met eendrankje en een toetje van cheesecake na. Natuurlijk maar direct voor aangemeld, deels uit gemakszucht en deels omdat het wel erg smakelijk klonk.
Na m'n tas in de kamer te hebben gedropt (wederom met 2 stapelbedden, dit keer met Brazilaanse, Amerikaanse en Israelische kamergenootjes) even boven gerelaxt in de enorme 'huiskamer' met uitzicht over de haven. Daarna aangeschoven voor het avondeten. Echt heel leuk, lange tafel stond gedekt te wachten en de eigenaresse schepte iedereen op uit een enorme pan. Leuk gezelschap ook uit Canada, New York, Spanje en Denemarken. De witte wijn vloeide rijkelijk en het vispotje was superlekker. Leuke gesprekken en rolde uiteindelijk om kwart over twaalf enigzins teut m'n stapelbed in. Gelukkig sliep ik beneden, dus hoefde mezelf niet meer het trapje op de heisen.
Had achteraf nog beter een(paar) slaapmutsjes(s) extra kunnen nemen, want de Braziliaan in het bed boven me produceerde allerlei vreemde geluiden, varierend van mompelen (geen idee waarover, m'n portugees is nog slechter dan m'n spaans) tot knorren en met z'n knieen en ellebogen tegen de muur bonken.... Toen ik eindelijk sliep deed mijn Israelische kamergenote het licht aan omdat ze het nodig vond om half 4 's nachts haar tas opnieuw in te gaan pakken. M'n Herbreeuws is ook niet best, maar m'n dodelijke blikken en duidelijke engels/nederlandse bewoordingen waren toch genoeg om haar terug d'r bed in te krijgen. Sommige mensen hebben echt geen verstand en nog minder fatsoen....
Na een onrustig nachtje toch om half 8 eruit, douchen, ontbijten en toen kwam er een jeep voorrijden om ons naar het Terra del Fuego Nationale Park (Vuurland) te brengen voor een dagje actief doen. Zag er eerlijk gezegd wel een beetje tegenop, iedereen die me een klein beetje kent weet dat ik geen Olympisch wonder ben...
Gelukkig was de rest van de groep ook niet echt supersportief, behalve Sebastian de gids dan, dat was echt zo'n spierbundel in survival uitrusting. De rest van de groep bestond uit een Australisch hostel-genootje (Justine), een Braziliaanse stel en een Argentijnse vader met z'n twee dochters. Allemaal leuke mensen, al was de Australische wel een beetje typisch geval maar daarover later meer... Als eerste werden we midden in het Nationaal Park gedropt.
Voor een 4 uur durende wandeling, bergje op, bergje af. Adembenemend, soms letterlijk. Iedere keer als ik me aan zoiets waag neem ik me voor m'n conditie te verbeteren, al moet ik zeggen dat het me helemaal niet zo slecht afging. Ben ook nergens vanaf gedonderd deze keer, nergens door gebeten en geen takken tegen m'n hoofd gekregen. Ergste wat gebeurde was een klein buitje onderweg. Wandeling was ook echt mooi, door de bosjes en over verlaten strandjes. Enige wat wel jammer was, was dat we nauwelijks dieren hebben gezien. Wat vogels en een verdwaalde vos, maar verder niks.
Na 4 uur kwamen we bij een soort kampeerplaats aan, waar een tent stond en we lunch geserveerd kregen. Stoofpotje van kip en groenten, met stokbrood en kaas en worstjes. Wijntje erbij en koffie/thee na, met alfajores. Alfajores zie je hier echt overal, zijn een soort koekjes, meestal van chocoladedeeg met dulce de leche ertussen. Wie ze wil proeven moet volgende week maar even langskomen, ben namelijk van plan m'n tas ermee vol te stouwen op de terugweg!
Na de lunch was het moment van de waarheid aangebroken.... de kanotocht. Inmiddels had ik al wel door dat ik bij lange na niet de onsportiefste was, dus dat gaf me wel wat moed. We werden in waterdichte pakken gehesen en kregen allemaal laarzen. Daarna moesten we de boten (ik had 2 persoonskanos verwacht, maar het waren gewoon raftboten) naar het water dragen, wat niet zonder slag of stoot ging door de pakken en het feit dat niemand passende laarzen aanhad. Gevolg was dat we de Australische (die er sowieso al tamelijk belachelijk uitzag met een enorme roze hoed en een sjaal er rond geknoopt) meerdere malen moesten oprapen omdat ze bijna onder de boot lag... en dan te bedenken dat we nog op het droge waren.
Ik zat met haar in de boot en met het Braziliaanse stel, Juliano en Tatiana (een advocaat en tandartse uit Sao Paulo, die allebei in Nederland hadden gestudeerd, erg leuk). Juliano werd door onze gids tot kapitein benoemd, wat op z'n minst wat vreemd was aangezien hij bij de lunch bijna een hele fles wijn naar binnen gekiept had.... Bij het water aangekomen schrok ik me (letterlijk) wild, want er stonden gewoon behoorlijke golven op het meer waar de boot te water moest!! Maar goed, toen we er eenmaal inzaten (waarbij Justine al naast de boot stapte) bleken we met de stroom mee een zijtak van het meer op te moeten dobberen.
Ongeveer 10 keer vastgezeten en meerdere malen 360 graden rondgedraaid, tot hilariteit van de kampeerders op de oever. Waarbij ik even wil vermelden dat dat niet aan mijn (gebrek aan) kano-kunsten lag, maar voornamelijk de schuld was van onze Australische bootgenoot. Die vond het namelijk het grootste deel van de tijd niet nodig te peddelen. En als ze het dan wel deed was het op momenten dat het niet moest, waardoor we uit koers raakten en daarbij zoveel water naar bovenscheppend dat kapitein Juliano eruitzag als een verzopen kat en we onderweg nog een keer moesten hozen.... Gelukkig konden we ook nog wel een beetje genieten van het uitzicht, want dat was echt geweldig. Zo veel ruimte en wijdse uitzichten, dat kunnen we ons in ons dichtbevolkte platte kikkerlandje gewoon niet voorstellen.
Uiteindelijk gelukkig veilig aangekomen, enige schade was de spierpijn in m'n armen en in m'n kaken van het lachen. Superleuke ervaring dus! Na de boten uit het water te hebben gehesen een uurtje teruggereden en weer bij het hostel gedropt.
We hadden afgesproken 's avonds pizza te gaan eten met z'n viertjes. Eerst nog een dutje gedaan en kennis gemaakt met m'n twee nieuwe kamergenootjes, een stel uit Zwitserland. Tot m'n grote vreugde waren zowel de Israelische nachtbraker als de Braziliaanse snurker vertrokken. De Zwitsers hadden ook wel trek in pizza en zo zaten we dus uiteindelijk met z'n zessen bij de Italiaan. Waar we nog een staaltje van Australische rariteiten te zien kregen... Op het menu stonden zeker 40 (!!) verschillende soorten pizza, maar blijkbaar niet eentje naar mevrouw d'r zin waarop ze dan maar besloot helemaal niets te bestellen en bobberig te gaan zitten kijken terwijl wij aan het eten waren. Verder was ze echt heel aardig, alleen echt een beetje vreemd zo nu en dan.
Na het eten nog even Boca Juniors-River Plate gekeken in de Ierse pub, maar het was een hele slechte wedstrijd. In het hostel was een tangoworkshop, maar dat viel een beetje tegen, het was niet echt een goeie docent en ik was ook kapot dus maar snel m'n bedje in gedoken. Heerlijk (rustig!!) geslapen en volgende morgen tas inpakken, alvast uitchecken en toen op pad voor de boottocht door het Beagle kanaal. M'n Australische vriendin had die boottocht eigenlijk dinsdag al moeten doen, maar door een (zei ze) miscommunicatie was ze een andere excursie gaan doen. Geheel onlogisch vond ze nu dat ze wel recht erop had om donderdag alsnog en zonder extra te betalen, aan boord te gaan en dus ging ze met me mee naar de haven. Ik voelde de bui al een beetje hangen en jawel, enorme scene daar natuurlijk. Het was ook wel duidelijk dat ze geen poot had om op te staan, maar ze hield voet bij stuk en ik schaamde me dood. Uiteindelijk ben ik maar snel aan boord gegaan in de hoop dat zij niet meemocht. En gelukkig, toen we uitvoeren ving ik nog net een glimp op van d'r roze hoed op de kade...
De boottocht was geweldig, heerlijk met een warme chocomelk en m'n dikke warme jas (van David en model slaapzak maar dat mocht de pret niet drukken) op het dek in het zonnetje, met uitzicht op zeeleeuwen en pinguins. Jammer genoeg geen walvissen gezien, maar het was ook zonder een geweldige ervaring. Raar idee om zo dicht bij de Zuidpool te zitten!
Na 4 uurtjes varen weer terug in de haven en nog even een broodje gegeten en wat rondgewandeld. Helaas begon het toen te stortregenen en hagelen, dus maar het warme en droge hostel opgezocht. Opgehaald en naar het vliegveld gebracht, waar bleek dat we door het weer een uur vertraging hadden. Niet zo fijn, want dat hield in dat ze pas half 1 's nachts terug in Buenos Aires zouden zijn.
David is voor z'n werk naar Montevideo in Uruguay en kon me niet ophalen, dus was best een beetje nerveus. Maar alles ging gelukkig prima, taxichauffeur zette met netjes voor de deur en Blas, een van de portiers waarmee David goed bevriend is geraakt, rende al naar de deur om m'n tas naar binnen te brengen. Hij was hartstikke bezorgd omdat David had gezegd dat ik er rond twaalf uur zeker wel zou zijn en inmiddels was het bijna half 2.... Boven aangekomen gedoucht en in bed gerold, poosje wakker gelegen maar uiteindelijk toch heerlijk geslapen.
Het is wel raar om hier nu zonder David te zijn, maar wel fijn om de luxe van een het appartement te hebben en weer wat privacy te hebben na de stapelbedden en gedeelde douches. Vanmorgen lekker uitgeslapen en daarna de was weggebracht naar de wasvrouw, heerlijk geluncht op het terras, de koelkast gevuld met lekker hapjes en aan het zwembad neergestreken met een boekje. Ja jullie lezen het goed haha, lijk hier verdorie wel een voetbalvrouw!!
Vanmiddag was ik echt in m'n nopjes: in m'n beste Spaans met de mevrouw van de wasserette een praatje gemaakt, op het terras heerlijk gegeten en volopgepraat met de mensen om me heenen toen ik terugkwam in het appartement kwam Pablo, de andere portier naar me toe. Of hij me vanavond mocht ophalen om te komen bbq-en bij hem en z'n familie? Eerst dacht ik echt dat ik het niet goed begreep, ik bedoel: een wildvreemde die je zomaar uitnodigt? Maar nee, ik was van harte welkom en word dus om half 8 opgehaald. Ben benieuwd, de familie spreekt niet zo goed (eigenlijk geen) Engels dus zal ongetwijfeld weer hilarische flaters gaan slaan. Heb net maar even een kadootje gehaald voor z'n dochtertje en een bos bloemen voor z'n vrouw. Voel me toch een beetje nerveus, maar het is natuurlijk wel heel lief aangeboden! Daar kunnen we in Nederland nog wat van leren!
Morgen ga ik met de toeristenbus de stad verkennen, samen met Tina, de Canadese vrouw die ik in El Calafate heb leren kennen. Hopelijk 's avonds lekker eten met haar en misschien nog wat tango zien. David komt zondagmiddag terug, dus heb nog even het rijk alleen, maar dat komt wel goed! Vermaak me nog steeds prima en het idee dat jullie allemaal bibberend bij de kachel zitten maakt het er alleen maar beter op ;-)
Liefs en tot snel vanuit Buenos Aires!
Ice Ice Baby!!
Buenos Dias!
Ofwel... goedemorgen vanuit Calafate Patagonie!
Ben net uitgecheckt in het hostel waar ik de afgelopen twee nachten heb gelogeerd. Nu even tijd voor een nieuwe update, word pas om 15uur vanmiddag opgehaald om weer naar het vliegveld te gaan voor de volgende etappe!
Moet zeggen dat het logeren in een hostel wel weer even wennen is, slapen in een stapelbed en toilet en douche delen en vooral heel goed op je spullen letten, maar de voordelen wegen gelukkig ruim op tegen de nadelen. Grootste voordeel is toch wel dat je heel snel contact hebt met andere reizigers en dat maakt het reizen juist zo leuk! Bovendien is dit gewoon een goed hostel, met kamers met maar 4 bedden, superschone douches en toiletten en een prima bar. Ligging is ook goed, 10 minuutjes lopen vanaf het centrum van El Calafate.
Niet dat dat nou zo heel veel voorstelt hoor, zeker in vergelijking met Buenos Aires is het hier allemaal behoorlijk dorps. Het 'centrum' is eigenlijk een lange straat met restaurants, bars en vooral heel veel souvenirshops en reisburootjes waar je allerlei excursies kan boeken naar de gletsjers hier in de buurt.
Voor mij was dat niet nodig omdat ik alles in een keer geboekt heb, dus daar hoefde ik me geen zorgen over te maken. Zondag aan het eind van de middag aangekomen en er stond al iemand te wachten op het vliegveld. Het vliegveld is hier trouwens erg apart, het ligt direct aan het meer (Lago Argentina) en het uitzicht tijdens de vlucht hierheen was echt geweldig. Aangekomen in het hostel, tas in de kamer gemikt en meteen maar op verkenningstocht gegaan. Mijn Zwitserse kamergenoot (die net een week onderweg was op zijn 20 maanden durende wereldreis, hoezo jaloers??) ging ook net richting centrum en onderweg kwamen we nog een Frans stel tegen die hij kende uit het hostel. Heerlijk en gezellig samen steak gegeten en een biertje gedronken. Daarna m'n bed in gedoken want was toch wel erg moe en de volgende dag werd ik al om 08.00 uur opgehaald.
Na een prima nacht (gelukkig geen snurkers in de kamer ) en lekker ontbijtje op de stoep wachten op m'n lift. Ik wist eigenlijk alleen dat ik naar de Perito Moreno zou gaan en daar zou wandelen en een boottocht ging maken, maar verder had ik me er niet zo goed in verdiept. Toen ik aan het wachten was sloeg de schrik me wel een beetje om het hart, want iedereen die er stond was helemaal professioneel uitgerust (bergschoenen, handschoenen, mutsen, de hele survival uitrusting...) en ik had gewoon m'n gympies en m'n gewone kleren aan. Zag het al gebeuren dat ik daar glibberend en bibberend over die gletsjer zou schuifelen.
Gelukkig was ik meteen gerustgesteld toen mijn lift verscheen... een busje vol bejaarden!! Waarvan ik ook niet echt heel happy werd, maar ik was wel veruit de fitste van allemaal dus had meteen wel door dat ik niet voor schut zou staan door m'n gebrek aan conditie. Na een rondje Calafete was de Zonnebloem delegatie compleet en vertrokken we richting het Parc Nacional Los Glaciares, op ongeveer 80 kilometer rijden.
In het park ligt dus een van de grootste en gletsjers ter wereld, De Perito Moreno (http://nl.wikipedia.org/wiki/Perito_Morenogletsjer). Onderweg was het landschap al supermooi, het Argentiniemeer is heel helder groen-blauw van kleur en de bergen zijn schitterend. We zagen ook nog een enorme condor vliegen en landen op de steppe, niet normaal wat een enorm beest!
Na een klein uurtje rijden kregen we het eerste uitzicht op de gletsjer en dat beneemt je de adem wel even! Helaas kon ik geen foto's maken, krijg mijn eigen camera niet meer opgeladen en die van David accepteerde m'n SD-kaart niet! Flink balen, maar heb mezelf er maar overheen gezet want het is tenslotte zonde om met zo'n uitzicht te gaan zitten chagrijnen!
Eerste deel van het dagprogramma was een uur op een catamaran om zo dicht mogelijk bij de gletsjer te komen. Echt heel indrukwekkend, vooral omdat af en toe enorme brokken naar beneden donderen met het geluid van een heleboel vuurwerk. Voelde me erg klein daar.... Gelukkig liep er daar een fotograaf rond die (uiteraard tegen flinke betaling) foto's maakte en hoewel dat soort geldklopperij eigenlijk tegen m'n principes is, heb ik het toch maar gedaan...
Na de boottrip zijn we verder gereden richting de gletsjer en hebben we drie uur rondgedabberd in het park. Wederom schitterend! Gelukkig hadden we daar vrije tijd, want de bejaardenclub had er niet echt een straf tempo in... In het cafetaria lekker broodjes gehaald en heerlijk in het zonnetje geluncht met superuitzicht! Weer was uitstekend, graadje of 20 en volle bak zon, wat later behoorlijk verraderlijk bleek, ben nu namelijk zo rood als een tomaat, met uitzondering van de afdruk van m'n zonnebril... Erg fraai!!
Rond een uurtje of half 4 was ik terug bij het hostel, meteen maar even op jacht gegaan naar een nieuw SD-kaartje, zodat ik nu gelukkig in ieder geval foto's kan maken! Heerlijk biertje gedronken op het terras en wat souvenirs ingeslagen. Chocolade en El Calafate likeur (soort bessenjenever maar dan nog zoeter en lekkerder). Alles is hier overigens zoet, zoeter, zoetst...
's Avonds zou er eigenlijk een bbq in de tuin van het hostel zijn, maar die ging niet door omdat er te weinig aanmeldingen waren. Samen met een Canadese vrouw en een Argentijns meisje wezen eten. Tina, de Canadese, had van iemand die hier woont gehoord dat er achter de hoofdweg een lokaal restaurant was waar je voor 70 pesos (= ongeveer 14 euro) onbeperkt buffet kon eten. Na een grote omweg eindelijk het restaurant gevonden.
Van de buitenkant leek het op een uit de kluiten gewassen blokhut. Maar de belangstelling was al gewekt want we zagen een enorme bbq branden! Hop naar binnen dus, waar we met mazzel het allerlaatste tafeltje hadden, het was tot de nok toe gevuld met zeer luidruchtige Argentijnen! We besloten voor de 70 pesos deal te gaan, wat onbeperkt vlees van de bbq en gebruik van de saladebar inhield... Als voorgerechtje kregen we een schaaltje met brood en een bordje met een soort stukjes pate. Het rook lekker dus besloot het maar te proberen. Smaak was niet slecht maar moest letterlijk wel even slikken toen Sylvana (het Argentijnse meisje) me uitlegde wat het was... lamstong!! Brrrrr..........
Daarna werd er een mini bbq op onze tafel neergepland met daarom (alles in 3-voud) een enorme rundersteak, kipfilet, bloedworst, chorizo, varkensfilet, lamskotelet en niertjes... Heb het maar bij de steak, kip en chorizo gehouden en zelfs dat kreeg ik bijna niet op. Het was wel heerlijk, ook de salade en de chumichurri saus erbij. Als dessert kregen we een stuk chocoladetaart van a4 formaat om te delen met z'n drietjes, met een kopje mate.
Mate (ook wel chimarrao genoemd) is een soort groene thee die hier overal wordt gedronken. Ze zeggen dat het een kwestie van wennen is, maar oooh wat is het smerig. Het is echter heel erg onbeleefd om het af te slaan en dus toch maar (weer) geprobeerd. Voor de mensen die nieuwsgierig zijn, checkhttp://nl.wikipedia.org/wiki/Chimarr%C3%A3oDan krijg je wel ongeveer een idee, daarbij vermeld dat het nog 10x smeriger is dan het eruit ziet.
Na het eten naar huis gelopen en m'n bedje in gedoken met een tevreden gevoel. Goed eten en leuk gezelschap, altijd goed! Nu net uitgecheckt en zometeen nog lekker lunchen en dan word ik naar het vliegveld gebracht.
Vanaf hier is het iets meer dan een uur vliegen naar Ushuaia, ook wel het einde van de wereld genoemd. Ushuaia is de zuidelijkste stad ter wereld. Ik zal daar het nationale park Tierra del Fuego bezoeken (waar we gaan kanoeen, benieuwd wat dat gaat worden...) en een boottocht tussen de pinguins en zeehonden gaan maken, met een beetje geluk zien we ook nog walvissen.
Tot zover dus de stand van zaken vanaf de andere kant van de wereld!
Hasta luego y besos! Oja en werk ze allemaal he ;-)
Update desde Buenos AIres!
Hola todos!
Eindelijk weer een berichtje! Deze keer vanuit El Calafate in Patagonie!
Ik ben hier gisteren aangekomen na een vlucht van 3,5 uur vanuit Buenos Aires. Kan je voorstellen, na 3,5 uur vliegen vanuit Amsterdam ben je in het zuiden van Spanje of in Griekenland. Hier ben je dan dus nog maar half het land doorgevlogen... Maar later meer over Patagonie, eerst bijpraten over Buenos Aires.
De dagen ervoor heb ik met en zonder David een groot deel van de stad verkend. David's appartement ligt gelukkig heel centraal in de stad zodat een groot deel lopend te doen is. Inmiddels heb ik Palermo gezien, een van de leukste wijken om te shoppen en eten en drinken. Leuke pleintjes, barretjes en winkeltjes. Prima plek voor een terrasje en een hapje eten dus.
De mensen zijn er ook erg vriendelijk, net als eigenlijk in heel Buenos Aires. Als je aan iemand de weg vraagt kan het zomaar dat je een kwartier later nog staat te praten want, iedereen heeft interesse in je en wil weten wat je hier doet en waar je vandaan komt. De interesse van het mannelijke deel van de inwoners van Buenos Aires gaat nog een stukje verder... ik was gewaarschuwd voor de macho cultuur hier maar het is nog vele malen erger dan ik gedacht had. Ik ben ongeveer 100% blonder en langer dan de gemiddelde Argentijnse (Maxima is dus echt niet standaard hier) en val dus behoorlijk op. Maar het is toch wel erg dat buschauffeurs toeteren als je oversteekt. Buitengewoon genant en helemaal niet meer vleiend na een dag alleen op pad. Teller staat op 1 huwelijksaanzoek, geschatte 35 nieuwe schunnige woorden en ongeveer 100 keer fluiten, sissen en andere aanverwante geluiden...
M' n Spaans valt overigens nog wel wat bij te spijkeren. Veel versta ik gelukkig wel en de meeste mensen spreken redelijk tot goed engels, maar ik probeer natuurlijk ook wel Spaans te praten. Soms gaat dat best redelijk, maar af en toe... Bij David in het appartement zitten beneden twee portiers waarmee hij bevriend is geraakt. Ik denk dat hij gezegd heeft dat ze een beetje op me moeten letten als hij aan het werk is, want ik moet me even melden bij het binnenkomen en vertrekken en ze willen altijd weten waar ik heenga. Maar echt goed Engels kunnen ze niet... waardoor soms dus behoorlijke misverstanden ontstaan. Vorige kwam ik terug van het boodschappen doen (wat ook een belevenis is hier in winkels waar je plattegrond nodig hebt om de weg te vinden en allerlei regels die net iets anders zijn dan bij de Agrimarkt...) en drukte Pablo de portier keurig op de knop om de deur open te doen. Maar ik was niet snel genoeg en knalde dus met m? bats tegen de glazen deur. Behoorlijk beschamend, wat ik dus in m'n beste Spaans wilde zeggen (ik schaam me). Dacht dat dat soy embarazo was... Helaas niet en werd de genante situatie nog wat erger. Embarazo betekent namelijk zwanger... Gelukkig begreep hij dat dat niet het geval was, voordat het praatje de ronde ging...
Maar goed, naast het maken van flaters ben ik dus bezig geweest de stad goed te verkennen. Ben inmiddels in twee parken, het Evita museum, Plaza 2 Mayo en de begraafplaats van Racoletta geweest. De parken zijn schitterend hier en de beste plek om te relaxen en een ijsje te eten. Het ijs is hier net zo goed in Italie en het is ongelofelijk wat een hoeveelheden ze hier eten. Alle smaken maar mijn favoriet is dulche de leche, een soort zoete caramel (vergelijkbaar met wat in een marsreep zit).
Het Evita museum was indrukwekkend, voor iedereen die de film met Madonna gezien heeft een must al moet ik zeggen dat ze hier verafgood wordt terwijl zij en president Peron het land ook heel wat kwaad hebben gedaan. Fijne bijkomstigheid in het museum was de airco, want de afgelopen dagen waren enorm warm, boven de 30 gr met uitschieters naar de 40.
Evita ligt begraven op La Racoletta, een enorm kerkhof in het centrum van de stad. En niet zomaar een kerkhof, het is een stad in de stad met kleine kapelletjes op de graven. Raar om te zeggen maar een hele mooie plek om te bezoeken.
Plaza 2 Mayo is iets minder mooi, het is het plein waar de overheid haar belangrijkste gebouwen heeft en waar de Dwaze Moeders nog steeds zwijgend protesteren. Zoals jullie misschien weten heeft hier tussen 1976 en 1983 de zgn Dirty War plaatsgevonden, waar onder het regime van Videla meer dan 30.000 mensen zonder echte reden zijn opgepakt en van de aardbodem zijn verdwenen. De Dwaze Moeders protesteren hier nog iedere dag tegen en eren zo hun kinderen die nooit meer zijn teruggekomen. Indrukwekkend om te zien en sowieso iets om over na te denken hier.
Gelukkig zijn er ook veel leuke dingen! Vrijdagavond ben ik wezen stappen met Stephanie, David's buurmeisje. Aparte belevenis, alles begint hier sowieso laat (avondeten op z'n vroegst om 10 uur) en gaat ook laat door. En de mensen zijn luidruchtig en uitbundig! Het was echt leuk om te zien en een supergezellige avond, veel gelachen en gedanst, want dat kunnen ze uiteraard ook prima hier!
Misschien heeft het ermee te maken dat ze hier lang en vaak onderdrukt zijn, maar Buenos Aires is een stad waar volop genoten wordt. Ook het eten is heerlijk, veel keuze met supergoed vlees natuurlijk maar ook met invloed uit andere keukens. Heerlijkste pizza ooit hier gegeten en zaterdag naar de Mexicaan geweest, wat ook om te smullen was. En niet te vergeten de sushitent bij David in de straat... is toch het goede leven, sushi aan de rand van je zwembad op het dak van je appartement??
Inmiddels is er wel een kleine kink in de kabel van dat goede leven gekomen. Zoals de meesten van jullie wel weten ben ik hier niet alleen voor de steaks en tango heengekomen, maar heb ik ook m'n hart gevolgd om te zien of er voor David en mij misschien een toekomst samen is. Na heel veel en lang en emotioneel gepraat te hebben, zijn we eruit dat dat dus niet het geval is. Helaas en ik ga maar niet teveel op de details in... Er is geen ruzie, we zijn nog steeds supergoede vrienden maar meer zit er niet in. Omdat ik dat toch wel moeilijk vind, hebben we besloten de laatste 14 dagen niet meer samen te gaan reizen en aangezien ik ook niet alleen verder wil naar een ander land, heb ik mijn ticket aangepast en vlieg ik 31 januari al naar huis toe.
Voorlopig dus nog 3 dagen hier in het zuiden, dan nog 4 in Buenos Aires (waar we wel nog samen op pad gaan als David terug is uit Uruguay) en dan naar huis. Ik wist dat dat de gok was die ik nam en het is niet helemaal uitgepakt zoals ik hoopte. Maar zoals altijd heb ik liever spijt van iets wat ik heb geprobeerd dan dat ik over 50 jaar in het bejaardenhuis denk “ wat als...”
Tot zover dus mijn belevenissen weer... morgen meer over voetbal, ijsgletsjers, steaks en groene thee...
Besos aan allemaal!
Brussel-Madrid-en nu... Buenos Aires!
Buenos dias!
hier even een korte update vanuit BA. Gisterenmiddag geland na zo'n 30 uur reizen....
Eerste stuk naar en vanuit Brussel ging prima, kreeg zelfs een gratis upgrade naar businessclass. Maar toen we in Madrid aankwamen stond er een mevrouw van Iberia te wachten bij de gate die iedereen voor BA uit de rij haalde. Eerst dacht ik nog heel onnozel dat het was om ons de weg te wijzen met overstappen, maar al snel kwam de aap uit de mouw: door een technisch probleem aan het vliegtuig had het niet kunnen vertrekken uit BA en dus was onze vlucht gecancelled.... Nou toen werd maar eens bewezen dat het Latino temperament toch een beetje verschilt met onze nuchtere Nederlandse mentaliteit....
Schreeuwende, vloekende en zelfs huilende Zuid-Amerikanen, arme vrouwtje werd bijna aangevallen. Nu was dat ook wel een beetje haar eigen schuld, want ze was niet echt vriendelijk en haar informatie was ook niet echt duidelijk. Uiteindelijk werden we met z'n allen in een bus gepropt (na eerst nog even te kunnen zwaaien naar Ronaldo en Kaka, want de spelersbus van Real Madrid stond naast ons geparkeerd en de spelers kwamen net uit Mallorca terug. Jammer genoeg zat ik toen al in de bus, foto met Christiano Ronaldo had het leed toch wel een beetje verzacht...) en naar een hotel gebracht. Daar volgde nog meer Spaanse chaos bij het inchecken, maar toen dat eenmaal achter de rug was bleek het een prima hotel: het restaurant werd speciaal voor ons opengehouden en zo zat ik dus om 11 uur 's avonds aan de gambas met twee Argentijnse profsurfers. Tja, shit happens en dan moet je er maar het beste van maken he ;-)
Niet echt goed geslapen, ik wist dat ik er om 06.00 uur weer uit moest (we waren er inmiddels achter dat we dan weer opgehaald zouden worden en dat we om 08.00 zouden vliegen) en je wilt je natuurlijk niet verslapen. Zat dus ook om kwart voor 6 keurig in de bus. Uiteindelijk zijn we om half 9 opgestegen. Mocht weer businessclass zitten dankzij m'n gespaarde airmiles en dat was wel heel fijn. Alleen zat naast me een soort schaapherder uit Israel die rook alsofhij net uit de stal van Bethlehem gestapt was. Wat een stank!! Hij was wel heel vriendelijk, maar was blij dat de business class stoelen wat verder uit elkaar staan!!
Twaalf uur blijft ook gewoon een hele lange tijd om in een vliegtuig te zitten, gelukkig nog wel aardig wat uurtjes kunnen slapen/wegdommelen. Om half 5 's middags geland en vrij soepel en snel door de douane heen. David stond al te wachten en het was gelukkig meteen weer vertrouwd toen we elkaar zagen. Tas in de auto en rondje door de stad......
En wat een stad is het! Niet voor te stellen zo groot! Ik had het vanuit het vliegtuig al een beetje gezien maar het is echt enorm. Een barrio (wijk) hier is al groter dan een grote Nederlandse stad... Het viel verder op dat het een hele groene stad is, ondanks dat het hier hoogzomer is. Dat was overigens een ander iets wat me letterlijk overviel: de temperatuur! Toen ik aankwam was het de warmste dag in weken: 35 graden in de schaduw en enorm benauwd. Gelukkig koelt het 's avonds wel aardig wat af.
We hebben een uurtje door de stad gereden om een beetje indruk te krijgen: monument voor Evita gezien, stadions van River Plate en Boca Juniors (er wordt over 2 weken tegen elkaar gespeeld, maar laatste keer dat dat gebeurde was de schade na de rellen in de wijk rond het stadion zo groot dat ze de wedstrijd hebben verplaatst... naar een stadion 1000 km verderop. Op zich wel jammer, maar we gaan natuurlijk sowieso in de stad kijken), Palermo (de duurdere wijk), verschillende parken...
David's appartement ligt in een goede wijk, dichtbij een mooi park en winkels en restaurants. Het is er veilig genoeg voor me om zelf rond te lopen, al vindt hij het maar niks dat ik alleen de stad in wil. Het appartement zelf is ook prima, met een klein balkonnetje en nog beter: bovenop het dak een zwembad/sauna/fitness terras met uitzicht over de stad. Gisteren daar nog even wat gedronken en het uitzicht is geweldig. Ook zijn Colombiaanse buurmeisje ontmoet, aardig meisje die meteen aanbood me overal mee naartoe te nemen als hij aan het werk is, want dat moet natuurlijk wel gewoon.
Gisteren uiteindelijk even langs de supermarkt geweest en boodschappen gedaan (echte mannenkoelkast trof ik aan: fles cola, ijsjes, pastasalade in een doggy bag uit het restaurant om de hoek en een pak melk waarvan de houdbaarheidsdatum nog in 2011 lag...). Pasta gegeten en wonderbaarlijk genoeg ben ik nog tot 02.00 uur wakker kunnen blijven (in NL was het toen al 06.00 uur). Nu geslapen tot 09.00 uur en net ontbeten op het balkon.
Vanmiddag op naar het reisbureau om wat dingen uit te zoeken. Zoals het er nu uitziet blijf ik deze week de hele week hier om de stad te bekijken. Ik hoop zondag of maandag richting Calafete te vertrekken voor een paar dagen, om dan het weekend weer terug in BA te zijn. David moet z'n visum verlengen en daarom dus voor 30 januari over de grens en weer terug. We kijken nu even wat daarvoor de opties zijn, maar Uruguay ligt het meest voor de hand. Waarschijnlijk dus paar dagen Montevideo en strand daar de week daarop.
Komende dagen dus de stad verkennen. Wil naar het Evita museum, naar de stadions van Boca Jr. en River Plate en naar het centrale plein. Verder natuurlijk een tangoshow en heel veel lekker eten. Ze claimen hier beter ijs te maken dan in Italie en de steaks zijn sowieso super natuurlijk dus dat komt wel goed.
Tot zover de update... Veel indrukken nu maar denk dat ik het hier wel een tijdje ga uithouden!
Hasta luego y besos!