Ice Ice Baby!!

Buenos Dias!

Ofwel... goedemorgen vanuit Calafate Patagonie! 

Ben net uitgecheckt in het hostel waar ik de afgelopen twee nachten heb gelogeerd. Nu even tijd voor een nieuwe update, word pas om 15uur vanmiddag opgehaald om weer naar het vliegveld te gaan voor de volgende etappe!

Moet zeggen dat het logeren in een hostel wel weer even wennen is, slapen in een stapelbed en toilet en douche delen en vooral heel goed op je spullen letten,  maar de voordelen wegen gelukkig ruim op tegen de nadelen. Grootste voordeel is toch wel dat je heel snel contact hebt met andere reizigers en dat maakt het reizen juist zo leuk! Bovendien is dit gewoon een goed hostel, met kamers met maar 4 bedden, superschone douches en toiletten en een prima bar. Ligging is ook goed, 10 minuutjes lopen vanaf het centrum van El Calafate.

Niet dat dat nou zo heel veel voorstelt hoor, zeker in vergelijking met Buenos Aires is het hier allemaal behoorlijk dorps. Het "centrum" is eigenlijk een lange straat met restaurants, bars en vooral heel veel souvenirshops en reisburootjes waar je allerlei excursies kan boeken naar de gletsjers hier in de buurt.

Voor mij was dat niet nodig omdat ik alles in een keer geboekt heb, dus daar hoefde ik me geen zorgen over te maken. Zondag aan het eind van de middag aangekomen en er stond al iemand te wachten op het vliegveld. Het vliegveld is hier trouwens erg apart, het ligt direct aan het meer (Lago Argentina) en het uitzicht tijdens de vlucht hierheen was echt geweldig.  Aangekomen in het hostel, tas in de kamer gemikt en meteen maar op verkenningstocht gegaan. Mijn Zwitserse kamergenoot (die net een week onderweg was op zijn 20 maanden durende wereldreis, hoezo jaloers??) ging ook net richting centrum en onderweg kwamen we nog een Frans stel tegen die hij kende uit het hostel. Heerlijk en gezellig samen steak gegeten en een biertje gedronken. Daarna m'n bed in gedoken want was toch wel erg moe en de volgende dag werd ik al om 08.00 uur opgehaald.

Na een prima nacht (gelukkig geen snurkers in de kamer ) en lekker ontbijtje op de stoep wachten op m'n lift. Ik wist eigenlijk alleen dat ik naar de Perito Moreno zou gaan en daar zou wandelen en een boottocht ging maken, maar verder had ik me er niet zo goed in verdiept. Toen ik aan het wachten was sloeg de schrik me wel een beetje om het hart, want iedereen die er stond was helemaal professioneel uitgerust (bergschoenen, handschoenen, mutsen, de hele survival uitrusting...) en ik had gewoon m'n gympies en m'n gewone kleren aan. Zag het al gebeuren dat ik daar glibberend en bibberend over die gletsjer zou schuifelen.

Gelukkig was ik meteen gerustgesteld toen mijn lift verscheen... een busje vol bejaarden!! Waarvan ik ook niet echt heel happy werd, maar ik was wel veruit de fitste van allemaal dus had meteen wel door dat ik niet voor schut zou staan door m'n gebrek aan conditie. Na een rondje Calafete was de Zonnebloem delegatie compleet en vertrokken we richting het Parc Nacional Los Glaciares, op ongeveer 80 kilometer rijden.

In het park ligt dus een van de grootste en gletsjers ter wereld, De Perito Moreno ( http://nl.wikipedia.org/wiki/Perito_Morenogletsjer). Onderweg was het landschap al supermooi, het Argentiniemeer is heel helder groen-blauw van kleur en de bergen zijn schitterend. We zagen ook nog een enorme condor vliegen en landen op de steppe, niet normaal wat een enorm beest!

Na een klein uurtje rijden kregen we het eerste uitzicht op de gletsjer en dat beneemt je de adem wel even! Helaas kon ik geen foto's maken, krijg mijn eigen camera niet meer opgeladen en die van David accepteerde m'n SD-kaart niet! Flink balen, maar heb mezelf er maar overheen gezet want het is tenslotte zonde om met zo'n uitzicht te gaan zitten chagrijnen!

Eerste deel van het dagprogramma was een uur op een catamaran om zo dicht mogelijk bij de gletsjer te komen. Echt heel indrukwekkend, vooral omdat af en toe enorme brokken naar beneden donderen met het geluid van een heleboel vuurwerk. Voelde me erg klein daar.... Gelukkig liep er daar een fotograaf rond die (uiteraard tegen flinke betaling) foto's maakte en hoewel dat soort geldklopperij eigenlijk tegen m'n principes is, heb ik het toch maar gedaan...

Na de boottrip zijn we verder gereden richting de gletsjer en hebben we drie uur rondgedabberd in het park. Wederom schitterend! Gelukkig hadden we daar vrije tijd, want de bejaardenclub had er niet echt een straf tempo in... In het cafetaria lekker broodjes gehaald en heerlijk in het zonnetje geluncht met superuitzicht! Weer was uitstekend, graadje of 20 en volle bak zon, wat later behoorlijk verraderlijk bleek, ben nu namelijk zo rood als een tomaat, met uitzondering van de afdruk van m'n zonnebril... Erg fraai!!

Rond een uurtje of half 4 was ik terug bij het hostel, meteen maar even op jacht gegaan naar een nieuw SD-kaartje, zodat ik nu gelukkig in ieder geval foto's kan maken! Heerlijk biertje gedronken op het terras en wat souvenirs ingeslagen. Chocolade en El Calafate likeur (soort bessenjenever maar dan nog zoeter en lekkerder). Alles is hier overigens zoet, zoeter, zoetst...

's Avonds zou er eigenlijk een bbq in de tuin van het hostel zijn, maar die ging niet door omdat er te weinig aanmeldingen waren. Samen met een Canadese vrouw en een Argentijns meisje wezen eten. Tina, de Canadese, had van iemand die hier woont gehoord dat er achter de hoofdweg een lokaal restaurant was waar je voor 70 pesos (= ongeveer 14 euro) onbeperkt buffet kon eten. Na een grote omweg eindelijk het restaurant gevonden.

Van de buitenkant leek het op een uit de kluiten gewassen blokhut. Maar de belangstelling was al gewekt want we zagen een enorme bbq branden! Hop naar binnen dus, waar we met mazzel het allerlaatste tafeltje hadden, het was tot de nok toe gevuld met zeer luidruchtige Argentijnen! We besloten voor de 70 pesos deal te gaan, wat onbeperkt vlees van de bbq en gebruik van de saladebar inhield... Als voorgerechtje kregen we een schaaltje met brood en een bordje met een soort stukjes pate. Het rook lekker dus besloot het maar te proberen. Smaak was niet slecht maar moest letterlijk wel even slikken toen Sylvana (het Argentijnse meisje) me uitlegde wat het was... lamstong!! Brrrrr..........

Daarna werd er een mini bbq op onze tafel neergepland met daarom (alles in 3-voud) een enorme rundersteak, kipfilet, bloedworst, chorizo, varkensfilet, lamskotelet en niertjes... Heb het maar bij de steak, kip en chorizo gehouden en zelfs dat kreeg ik bijna niet op.  Het was wel heerlijk, ook de salade en de chumichurri saus erbij. Als dessert kregen we een stuk chocoladetaart van a4 formaat om te delen met z'n drietjes, met een kopje mate.

Mate (ook wel chimarrao genoemd) is een soort groene thee die hier  overal wordt gedronken. Ze zeggen dat het een kwestie van wennen is, maar oooh wat is het smerig. Het is echter heel erg onbeleefd om het af te slaan en dus toch maar (weer) geprobeerd. Voor de mensen die nieuwsgierig zijn, check http://nl.wikipedia.org/wiki/Chimarr%C3%A3o Dan krijg je wel ongeveer een idee, daarbij vermeld dat het nog 10x smeriger is dan het eruit ziet.

Na het eten naar huis gelopen en m'n bedje in gedoken met een tevreden gevoel. Goed eten en leuk gezelschap, altijd goed! Nu net uitgecheckt en zometeen nog lekker lunchen en dan word ik naar het vliegveld gebracht.

Vanaf hier is het iets meer dan een uur vliegen naar Ushuaia, ook wel het einde van de wereld genoemd. Ushuaia is de zuidelijkste stad ter wereld. Ik zal daar het nationale park Tierra del Fuego bezoeken (waar we gaan kanoeen, benieuwd wat dat gaat worden...) en een boottocht tussen de pinguins en zeehonden gaan maken, met een beetje geluk zien we ook nog walvissen. 

Tot zover dus de stand van zaken vanaf de andere kant van de wereld!

Hasta luego y besos! Oja en werk ze allemaal he ;-) 

Reageer

Vul onderstaande velden in om een reactie te plaatsen op dit reisverhaal.

naam *
bericht *
	Stuur mij een e-mail bij nieuwe reacties op dit verhaal.
e-mail adres *