Hallo allemaal!

Hier weer de laatste avonturen vanuit een zonnig Buenos Aires!

Gisteren ben ik weer terug ' thuisgekomen' na 5 dagen in Patagonie. Dinsdagmiddag eerst nog lekker geluncht in El Calafate en afgesloten met de lekkerste taart ooit (citroentaart), gelukkig was het geen bescheiden stukje!!

Toetjes en taart maken kunnen ze hier als de beste, echt heerlijk. De dag daarvoor had ik ook al een supertoetje, ijscoupe met een lokaal smaakje namelijk gemaakt van de Calafate-bes. Dat is een bes die hier overal aan de struiken groeit. Beetje zurige smaak heeft-ie maar zoals ze hier gewend zijn, mikken ze er gewoon wat extra suiker doorheen en dan is het weer mierzoet.

Na de lunch nog een beetje rondgelummeld en toen werd ik opgehaald om naar het vliegveld te gaan voor mijn vlucht naar Ushuaia, nog een stukje verder zuidwaarts. Na een uurtje vliegen landden we daar rond een uurtje of half 8. Gelukkig stond er weer keurig iemand op me te wachten die me naar het hostel bracht. Daar aangekomen voelde ik me meteen thuis, echt een superleuk hostel! Ik werd meteen welkom geheten, kreeg een rondleiding en er werd me meteen gevraagd of ik die avond mee wilde eten met ' wat de pot schafte' voor 50 pesos (ongeveer 9 euro). In dit gevalvispotje met eendrankje en een toetje van cheesecake na. Natuurlijk maar direct voor aangemeld, deels uit gemakszucht en deels omdat het wel erg smakelijk klonk.

Na m'n tas in de kamer te hebben gedropt (wederom met 2 stapelbedden, dit keer met Brazilaanse, Amerikaanse en Israelische kamergenootjes) even boven gerelaxt in de enorme 'huiskamer' met uitzicht over de haven. Daarna aangeschoven voor het avondeten. Echt heel leuk, lange tafel stond gedekt te wachten en de eigenaresse schepte iedereen op uit een enorme pan. Leuk gezelschap ook uit Canada, New York, Spanje en Denemarken. De witte wijn vloeide rijkelijk en het vispotje was superlekker. Leuke gesprekken en rolde uiteindelijk om kwart over twaalf enigzins teut m'n stapelbed in. Gelukkig sliep ik beneden, dus hoefde mezelf niet meer het trapje op de heisen.

Had achteraf nog beter een(paar) slaapmutsjes(s) extra kunnen nemen, want de Braziliaan in het bed boven me produceerde allerlei vreemde geluiden, varierend van mompelen (geen idee waarover, m'n portugees is nog slechter dan m'n spaans) tot knorren en met z'n knieen en ellebogen tegen de muur bonken.... Toen ik eindelijk sliep deed mijn Israelische kamergenote het licht aan omdat ze het nodig vond om half 4 's nachts haar tas opnieuw in te gaan pakken. M'n Herbreeuws is ook niet best, maar m'n dodelijke blikken en duidelijke engels/nederlandse bewoordingen waren toch genoeg om haar terug d'r bed in te krijgen. Sommige mensen hebben echt geen verstand en nog minder fatsoen....

Na een onrustig nachtje toch om half 8 eruit, douchen, ontbijten en toen kwam er een jeep voorrijden om ons naar het Terra del Fuego Nationale Park (Vuurland) te brengen voor een dagje actief doen. Zag er eerlijk gezegd wel een beetje tegenop, iedereen die me een klein beetje kent weet dat ik geen Olympisch wonder ben...

Gelukkig was de rest van de groep ook niet echt supersportief, behalve Sebastian de gids dan, dat was echt zo'n spierbundel in survival uitrusting. De rest van de groep bestond uit een Australisch hostel-genootje (Justine), een Braziliaanse stel en een Argentijnse vader met z'n twee dochters. Allemaal leuke mensen, al was de Australische wel een beetje typisch geval maar daarover later meer... Als eerste werden we midden in het Nationaal Park gedropt.

Voor een 4 uur durende wandeling, bergje op, bergje af. Adembenemend, soms letterlijk. Iedere keer als ik me aan zoiets waag neem ik me voor m'n conditie te verbeteren, al moet ik zeggen dat het me helemaal niet zo slecht afging. Ben ook nergens vanaf gedonderd deze keer, nergens door gebeten en geen takken tegen m'n hoofd gekregen. Ergste wat gebeurde was een klein buitje onderweg. Wandeling was ook echt mooi, door de bosjes en over verlaten strandjes. Enige wat wel jammer was, was dat we nauwelijks dieren hebben gezien. Wat vogels en een verdwaalde vos, maar verder niks.

Na 4 uur kwamen we bij een soort kampeerplaats aan, waar een tent stond en we lunch geserveerd kregen. Stoofpotje van kip en groenten, met stokbrood en kaas en worstjes. Wijntje erbij en koffie/thee na, met alfajores. Alfajores zie je hier echt overal, zijn een soort koekjes, meestal van chocoladedeeg met dulce de leche ertussen. Wie ze wil proeven moet volgende week maar even langskomen, ben namelijk van plan m'n tas ermee vol te stouwen op de terugweg!

Na de lunch was het moment van de waarheid aangebroken.... de kanotocht. Inmiddels had ik al wel door dat ik bij lange na niet de onsportiefste was, dus dat gaf me wel wat moed. We werden in waterdichte pakken gehesen en kregen allemaal laarzen. Daarna moesten we de boten (ik had 2 persoonskanos verwacht, maar het waren gewoon raftboten) naar het water dragen, wat niet zonder slag of stoot ging door de pakken en het feit dat niemand passende laarzen aanhad. Gevolg was dat we de Australische (die er sowieso al tamelijk belachelijk uitzag met een enorme roze hoed en een sjaal er rond geknoopt) meerdere malen moesten oprapen omdat ze bijna onder de boot lag... en dan te bedenken dat we nog op het droge waren.

Ik zat met haar in de boot en met het Braziliaanse stel, Juliano en Tatiana (een advocaat en tandartse uit Sao Paulo, die allebei in Nederland hadden gestudeerd, erg leuk). Juliano werd door onze gids tot kapitein benoemd, wat op z'n minst wat vreemd was aangezien hij bij de lunch bijna een hele fles wijn naar binnen gekiept had.... Bij het water aangekomen schrok ik me (letterlijk) wild, want er stonden gewoon behoorlijke golven op het meer waar de boot te water moest!! Maar goed, toen we er eenmaal inzaten (waarbij Justine al naast de boot stapte) bleken we met de stroom mee een zijtak van het meer op te moeten dobberen.

Ongeveer 10 keer vastgezeten en meerdere malen 360 graden rondgedraaid, tot hilariteit van de kampeerders op de oever. Waarbij ik even wil vermelden dat dat niet aan mijn (gebrek aan) kano-kunsten lag, maar voornamelijk de schuld was van onze Australische bootgenoot. Die vond het namelijk het grootste deel van de tijd niet nodig te peddelen. En als ze het dan wel deed was het op momenten dat het niet moest, waardoor we uit koers raakten en daarbij zoveel water naar bovenscheppend dat kapitein Juliano eruitzag als een verzopen kat en we onderweg nog een keer moesten hozen.... Gelukkig konden we ook nog wel een beetje genieten van het uitzicht, want dat was echt geweldig. Zo veel ruimte en wijdse uitzichten, dat kunnen we ons in ons dichtbevolkte platte kikkerlandje gewoon niet voorstellen.

Uiteindelijk gelukkig veilig aangekomen, enige schade was de spierpijn in m'n armen en in m'n kaken van het lachen. Superleuke ervaring dus! Na de boten uit het water te hebben gehesen een uurtje teruggereden en weer bij het hostel gedropt.

We hadden afgesproken 's avonds pizza te gaan eten met z'n viertjes. Eerst nog een dutje gedaan en kennis gemaakt met m'n twee nieuwe kamergenootjes, een stel uit Zwitserland. Tot m'n grote vreugde waren zowel de Israelische nachtbraker als de Braziliaanse snurker vertrokken. De Zwitsers hadden ook wel trek in pizza en zo zaten we dus uiteindelijk met z'n zessen bij de Italiaan. Waar we nog een staaltje van Australische rariteiten te zien kregen... Op het menu stonden zeker 40 (!!) verschillende soorten pizza, maar blijkbaar niet eentje naar mevrouw d'r zin waarop ze dan maar besloot helemaal niets te bestellen en bobberig te gaan zitten kijken terwijl wij aan het eten waren. Verder was ze echt heel aardig, alleen echt een beetje vreemd zo nu en dan.

Na het eten nog even Boca Juniors-River Plate gekeken in de Ierse pub, maar het was een hele slechte wedstrijd. In het hostel was een tangoworkshop, maar dat viel een beetje tegen, het was niet echt een goeie docent en ik was ook kapot dus maar snel m'n bedje in gedoken. Heerlijk (rustig!!) geslapen en volgende morgen tas inpakken, alvast uitchecken en toen op pad voor de boottocht door het Beagle kanaal. M'n Australische vriendin had die boottocht eigenlijk dinsdag al moeten doen, maar door een (zei ze) miscommunicatie was ze een andere excursie gaan doen. Geheel onlogisch vond ze nu dat ze wel recht erop had om donderdag alsnog en zonder extra te betalen, aan boord te gaan en dus ging ze met me mee naar de haven. Ik voelde de bui al een beetje hangen en jawel, enorme scene daar natuurlijk. Het was ook wel duidelijk dat ze geen poot had om op te staan, maar ze hield voet bij stuk en ik schaamde me dood. Uiteindelijk ben ik maar snel aan boord gegaan in de hoop dat zij niet meemocht. En gelukkig, toen we uitvoeren ving ik nog net een glimp op van d'r roze hoed op de kade...

De boottocht was geweldig, heerlijk met een warme chocomelk en m'n dikke warme jas (van David en model slaapzak maar dat mocht de pret niet drukken) op het dek in het zonnetje, met uitzicht op zeeleeuwen en pinguins. Jammer genoeg geen walvissen gezien, maar het was ook zonder een geweldige ervaring. Raar idee om zo dicht bij de Zuidpool te zitten!

Na 4 uurtjes varen weer terug in de haven en nog even een broodje gegeten en wat rondgewandeld. Helaas begon het toen te stortregenen en hagelen, dus maar het warme en droge hostel opgezocht. Opgehaald en naar het vliegveld gebracht, waar bleek dat we door het weer een uur vertraging hadden. Niet zo fijn, want dat hield in dat ze pas half 1 's nachts terug in Buenos Aires zouden zijn.

David is voor z'n werk naar Montevideo in Uruguay en kon me niet ophalen, dus was best een beetje nerveus. Maar alles ging gelukkig prima, taxichauffeur zette met netjes voor de deur en Blas, een van de portiers waarmee David goed bevriend is geraakt, rende al naar de deur om m'n tas naar binnen te brengen. Hij was hartstikke bezorgd omdat David had gezegd dat ik er rond twaalf uur zeker wel zou zijn en inmiddels was het bijna half 2.... Boven aangekomen gedoucht en in bed gerold, poosje wakker gelegen maar uiteindelijk toch heerlijk geslapen.

Het is wel raar om hier nu zonder David te zijn, maar wel fijn om de luxe van een het appartement te hebben en weer wat privacy te hebben na de stapelbedden en gedeelde douches. Vanmorgen lekker uitgeslapen en daarna de was weggebracht naar de wasvrouw, heerlijk geluncht op het terras, de koelkast gevuld met lekker hapjes en aan het zwembad neergestreken met een boekje. Ja jullie lezen het goed haha, lijk hier verdorie wel een voetbalvrouw!!

Vanmiddag was ik echt in m'n nopjes: in m'n beste Spaans met de mevrouw van de wasserette een praatje gemaakt, op het terras heerlijk gegeten en volopgepraat met de mensen om me heenen toen ik terugkwam in het appartement kwam Pablo, de andere portier naar me toe. Of hij me vanavond mocht ophalen om te komen bbq-en bij hem en z'n familie? Eerst dacht ik echt dat ik het niet goed begreep, ik bedoel: een wildvreemde die je zomaar uitnodigt? Maar nee, ik was van harte welkom en word dus om half 8 opgehaald. Ben benieuwd, de familie spreekt niet zo goed (eigenlijk geen) Engels dus zal ongetwijfeld weer hilarische flaters gaan slaan. Heb net maar even een kadootje gehaald voor z'n dochtertje en een bos bloemen voor z'n vrouw. Voel me toch een beetje nerveus, maar het is natuurlijk wel heel lief aangeboden! Daar kunnen we in Nederland nog wat van leren!

Morgen ga ik met de toeristenbus de stad verkennen, samen met Tina, de Canadese vrouw die ik in El Calafate heb leren kennen. Hopelijk 's avonds lekker eten met haar en misschien nog wat tango zien. David komt zondagmiddag terug, dus heb nog even het rijk alleen, maar dat komt wel goed! Vermaak me nog steeds prima en het idee dat jullie allemaal bibberend bij de kachel zitten maakt het er alleen maar beter op ;-)

Liefs en tot snel vanuit Buenos Aires!