Hola todos!

Korte update deze keer vanuit een smoorheet Buenos Aires. Vanmiddag was het 36 graden in de schaduw en van mijn oorspronkelijke plan om te gaan shoppen is dan ook weinig terecht gekomen. Op het balkon en bij het zwembad gehangen en mezelf naar buiten gesleept om wat te eten te halen tussen de middag...

Deze luie dag compenseerde dan weer mijn superactieve dag van gisteren! Aanvankelijk zou ik met Tina, de Canadese die ik in El Calafate heb leren kennen, de stad gaan verkennen in de toeristenbus. Helaas smste ze me vrijdagavond al dat ze ziek was en niet meeging.

Hartstikke jammer, maar dit gaf me wel de gelegenheid om de stad te verkennen op een manier die ik eigenlijk veel leuker vond dat met de bus: op de fiets!! Via internet had ik een bedrijfje gevonden wat fietstours door de stad verzorgd met een gids...op een oranje fiets (www.labicicletanaranja.com) . Ze bieden verschillende routes aan, ik heb voor het zuidelijke deel van de stad gekozen want daar was ik nog niet geweest. David vond het maar niks dat ik op een fiets door de stad ging rijden, maar ja, die zat toch in Uruguay dus kon-ie er weinig aan doen!

Gisterenochtend eerst lekker uitgeslapen, want ik was pas om 01.00 uur thuis van de bbq bij Pablo en zijn familie. Met een goed gevoel en een hele volle maag! Heerlijk gegeten, maar wel een beetje veel vlees, 't is hier namelijk niet de gewoonte om vis of iets vegetarisch op de bbq te leggen, dat is echt heiligschennis. En ik eet normaal niet echt veel vlees, maar vond het ook onbeleefd om af te slaan. Dus ook lamsvlees en lever gegeten, wat ik normaal dus echt nooit doe... Maar het was echt hartstikke leuk, wat een lieve mensen! Heel de familie was uitgelopen om ' La chica Holandesa' (ik dus..) te aanschouwen, wat wel lichtelijk genant was eigenlijk. Gelukkig konden er wel een paar goed Engels, zodat we wel prima konden communiceren. En gespreksstof is er hier genoeg... met voetbal en Maxima als favoriete onderwerpen.

Maar ook serieuze zaken zoals de periode van de Dirty War hier, tussen 1976 en 1983. Sommigen van Pablo's familie zijn opgepakt en zijn oom van vader's kant is zelfs nooit meer teruggekomen. Pablo's oma heeft daarom ook jarenlang iedere donderdagmiddag in stilte gedemonstreerd op Plaza de Mayo. Dat is het belangrijkste plein in de stad met daaraan alle overheidsgebouwen. Sinds 1977 protesteren daar moeders (voor ons bekend als De Dwaze Moeders) wiens kinderen behoren tot de 30.000 'Desaparecidos' (' verdwenenen') om duidelijkheid te krijgen over wat er met hun geliefden gebeurd is. Het is nog helemaal niet lang geleden dat dit zich allemaal afspeelde en het merendeel van de volwassenen hier heeft dit meegemaakt. Indrukwekkend om de verhalen te horen over angst, onderdrukking en terreur en de volgende dag stond ik dan ook met een heel ander gevoel op het plein.

Op het plein staat ook het roze gekleurde presidentiele paleis (geen White House maar een Pink House dus, misschien niet zo vreemd aangezien ze hier een vrouwelijke president hebben?), de oudste cathedraal en het ' Mei Piramide' (het monument ter nagedachtenis aan de mei revolutie.

Het plein was de laatste stop op de fietstocht van ruim 4 uur. De tocht ging ook door Porto Madero, de nieuwste wijk van Buenos Aires, met heel veel hoge futuristische gebouwen. Er is zelfs een plein naar onze koningin Beatrix vernoemd daar ' Plaze Reina Holanda', met een beeld van een nederlands meisje waarvan hier het verhaal gaat dat Beatrix het zelf gemaakt heeft!

Voor Porto Madero zijn we door de ruigste buurt van Buenos Aires gefietst: La Boca. Van oudsher de wijk aan de haven waar de arme immigranten uit Europa gingen wonen in kleine, armetierige huisjes. En armetierig is het er nog steeds, op twee straten in het centrum na die met subsidie helemaal opgeknapt zijn en in allerlei verschillende kleuren zijn geschilderd. Dit is ook meteen het enige echte veilige deel van de wijk, omdat hier veel toeristen komen is er volop politie en is het safe. Het was echter wel duidelijk dat de straten er omheen echt achterbuurt is... Schimmige figuren die stonden te smoezen in portiekjes, zwervers, bbq's op straat, overal half gedemonteerde autowrakken, kindjes op blote voetjes op straat, harde muziek : kortom geen fijne buurt. En dan heb ik het nog niet over de enorme hoeveelheid straathonden, met als hoogte (of diepte-)punt het valse exemplaar waarvoor ik heel hard moest fietsen omdat ie bijna in m'n been hing....

Het was interessant om te zien hoe de wijk eruit zag, maar ik snap nu wel waarom David absoluut niet wilde dat ik er op eigen houtje heenging. Een verkeerd straatje buiten het toeristische gebied inlopen en je bent de pineut. Rauw volkdat echt moetoverleven. Wat ook niet aan te bevelen is, is het dragen van rood/witte kleding, daar waren we van te voren op gewezen. Midden in de wijk ligt namelijk La Bombonera (letterlijk vertaald : de bonbon doos, omdat het er van buitenaf wel wat van wegheeft), het stadion van de locale voetbalclub Boca Juniors. Boca Juniors is meer dan heilig daar en dan vooral in de persoon van Diego Maradonna, wiens gezicht je ook overal ziet. Boca heeft een aartsrivaal in de stad, namelijk River Plate en die spelen dus in rood/witte shirts. Voetbal is hier een zaak van leven en dood, letterlijk want bijna iedere keer als ze tegen elkaar spelen vallen er doden bij rellen...

Ik vond La Boca leuk om te zien, maar niet zo spectaculair als verwacht. De andere wijk die we bezocht hebben en waar de fietstocht begon en eindigde vond ik heel wat leuker, namelijk San Telmo. Veel authentieker, met leuke pleintjes en mooie gebouwen. Helaas ook veel kinderkopjes, waardoor m'n oranje fietsje en m'n achterwerk het tamelijk zwaar te verduren kregen. Respect voor de wielrenners die Luik-Bastenaken-Luik ieder jaar uitrijden!! Maar goed, de zadelpijn was het meer dan waard want het was echt een prima manier om de stad nog beter te leren kennen. De groep was ook leuk, met de onvermijdelijke Nederlanders en verder Engelsen en Australiers. Gelukkig wel normale Australiers deze keer, geen roze hoofddeksels!!

Terug vanuit San Telmo een taxi gepakt, de stad is namelijk zo groot dat je er ruim een uur over doet om van de ene naar de andere kant van het centrum te komen.... De chauffeur die ik op de heenweg had was heel aardig en veroorzaakte geen argwaan bij het afrekenen, hield zich keurig aan de vooraf opgegeven prijs. De eikel op de terugweg was daarentegen een heel ander verhaal!! Al bij het instappen voelde het niet helemaal ok, en had ik misschien beter kunnen uitstappen, maar ja.... Het begon er al mee dat hij geen prijsindicatie wilde geven en pas na aandringen de meter aanzette. Omdat ik op de heenweg dezelfde route had afgelegd wist ik ongeveer wat de prijs moest zijn en dat vond hij duidelijk niet leuk. Uit frustratie begon hij daarom maar als een zot te scheuren en daar hield ie niet mee op (ondanks herhaaldelijk vragen) tot we bij het appartement waren. Ik had net niet genoeg geld in kleine biljetten en moest dus met 100 pesos betalen terwijl het 52 kostte. Ik was op m'n hoede, want de allerbekendste oplichterstruc hier is het verwisselen van je biljet voor een vals exemplaar. Toen ik ‘m de 100 pesos gaf had ik ‘m dus al goed in de smiezen en jawel hoor, meneer begon moeilijk te doen dat hij niet kon wisselen en hoppa... Nu moet ik zeggen dat hij echt zo ongeveer de allerslechtste goocheltruc ever probeerde uit te halen, want ik zag hem duidelijk de briefjes verwisselen.Soort Hans Kazan in slow motion zeg maar. Dat schoot me toch wel zo enorm in het verkeerde keelgat dat ik ‘m in een mix van Spaans/Engels/Nederlands de huid vol begon te schelden (verwonderlijk hoe je ergens in je hersenpan een ruimte blijkt te hebben waar een heel arsenaal aan scheldwoorden in tig verschillende talen is opgeslagen.... Sorry mam....). Hij schrok zich een ongeluk en ga me prompt het goede biljet terug. Heb 20 pesos neergegooid en ben zo uitgestapt. Daar was hij duidelijk niet blij mee maar ben gewoon richting appartement gestekkerd en toen reed-ie vol gas weg. Achteraf stond ik wel te trillen op m'n benen, maar was ook wel trots op mezelf. Hij zal wel gedacht hebben: makkelijk slachtoffer zo'n blonde domme toeriste, maar dat is ‘m vies tegengevallen!!

Na deze adrenaline rush's avonds nog even naar Tina gebeld of ze nog mee uit eten ging, maar ze voelde zich nog steeds niet goed en moest dus overslaan. Zo kwam het dus dat ik alleen erop uit moest voor het diner... Rond negen uur had ik al behoorlijk honger en dus maar omgekleed en vertrokken. Rondje door de buurt gelopen om te kijken waar er plek was, nou dat was dus overal. Om kwart over negen stond ik in een compleet uitgestorven Italiaans restaurant, waar de band nog aan het opbouwen was en de bediening verveeld tegen de bar aanhing... Tja mevrouw, het loopt hier pas rond een uur of 10 vol... Het is hier dus echt heel normaal om een restaurant om elf uur 's avonds binnen te komen en dan tot drie uur 's nachts te blijven zitten... Maar mijn Europese eetritme is daar niet op ingesteld, dus maar even teruggegaan naar het appartement en om tien uur een nieuwe poging gewaagd. Gelukkig zaten er bij Elisabetta, het restaurant hier verderop in de straat waar ik ook al twee keer geluncht had, mensen op het terras. Heerlijke ravioli gegeten en natuurlijk weer taart als toetje. Het is dat ik hier nogal wat loop en gisteren had gefietst anders zou ik hier binnen no-time dichtgroeien!

Vandaag dus rustig aangedaan. David komt straks thuis uit Montevideo, zag net dat z'n vliegtuig iets vertraagd is, dus verwacht ‘m rond een uur of negen. Nog ruim op tijd voor het avondeten dus ;-) Morgen laatste dagje hier, inpakken en nog wat shoppen en dan vlieg ik dinsdag weer richting Nederland, waar het volgens de geluiden die ik hoor berekoud moet zijn. Terwijl het hier morgen 40 graden wordt, dus dat betekent straks zo'n 50 graden verschil.... brrrrr. Maar goed, eerst nog even genieten van de laatste uurtjes in deze wereldstad!

Weltrusten voor jullie en tot snel!