Update desde Buenos AIres!

Hola todos!

Eindelijk weer een berichtje! Deze keer vanuit El Calafate in Patagonie!

Ik ben hier gisteren aangekomen na een vlucht van 3,5 uur vanuit Buenos Aires. Kan je voorstellen, na 3,5 uur vliegen vanuit Amsterdam ben je in het zuiden van Spanje of in Griekenland. Hier ben je dan dus nog maar half het land doorgevlogen... Maar later meer over Patagonie, eerst bijpraten over Buenos Aires.

De dagen ervoor heb ik met en zonder David een groot deel van de stad verkend. David's appartement ligt gelukkig heel centraal in de stad zodat een groot deel lopend te doen is. Inmiddels heb ik Palermo gezien, een van de leukste wijken om te shoppen en eten en drinken. Leuke pleintjes, barretjes en winkeltjes. Prima plek voor een terrasje en een hapje eten dus.

De mensen zijn er ook erg vriendelijk, net als eigenlijk in heel Buenos Aires. Als je aan iemand de weg vraagt kan het zomaar dat je een kwartier later nog staat te praten want, iedereen heeft interesse in je en wil weten wat je hier doet en waar je vandaan komt. De interesse van het mannelijke deel van de inwoners van Buenos Aires gaat nog een stukje verder... ik was gewaarschuwd voor de macho cultuur hier maar het is nog vele malen erger dan ik gedacht had. Ik ben ongeveer 100% blonder en langer dan de gemiddelde Argentijnse (Maxima is dus echt niet standaard hier) en val dus behoorlijk op. Maar het is toch wel erg dat buschauffeurs toeteren als je oversteekt. Buitengewoon genant en helemaal niet meer vleiend na een dag alleen op pad. Teller staat op 1 huwelijksaanzoek, geschatte 35 nieuwe schunnige woorden en ongeveer 100 keer fluiten, sissen en andere aanverwante geluiden...

M' n Spaans valt overigens nog wel wat bij te spijkeren. Veel versta ik gelukkig wel en de meeste mensen spreken redelijk tot goed engels, maar ik probeer natuurlijk ook wel Spaans te praten. Soms gaat dat best redelijk, maar af en toe... Bij David in het appartement zitten beneden twee portiers waarmee hij bevriend is geraakt. Ik denk dat hij gezegd heeft dat ze een beetje op me moeten letten als hij aan het werk is, want ik moet me even melden bij het binnenkomen en vertrekken en ze willen altijd weten waar ik heenga. Maar echt goed Engels kunnen ze niet... waardoor soms dus behoorlijke misverstanden ontstaan. Vorige kwam ik terug van het boodschappen doen (wat ook een belevenis is hier in winkels waar je plattegrond nodig hebt om de weg te vinden en allerlei regels die net iets anders zijn dan bij de Agrimarkt...) en drukte Pablo de portier keurig op de knop om de deur open te doen. Maar ik was niet snel genoeg en knalde dus met m? bats tegen de glazen deur. Behoorlijk beschamend, wat ik dus in m'n beste Spaans wilde zeggen (ik schaam me). Dacht dat dat soy embarazo was... Helaas niet en werd de genante situatie nog wat erger. Embarazo betekent namelijk zwanger... Gelukkig begreep hij dat dat niet het geval was, voordat het praatje de ronde ging...

Maar goed, naast het maken van flaters ben ik dus bezig geweest de stad goed te verkennen. Ben inmiddels in twee parken, het Evita museum, Plaza 2 Mayo en de begraafplaats van Racoletta geweest. De parken zijn schitterend hier en de beste plek om te relaxen en een ijsje te eten. Het ijs is hier net zo goed in Italie en het is ongelofelijk wat een hoeveelheden ze hier eten. Alle smaken maar mijn favoriet is dulche de leche, een soort zoete caramel (vergelijkbaar met wat in een marsreep zit).

Het Evita museum was indrukwekkend, voor iedereen die de film met Madonna gezien heeft een must al moet ik zeggen dat ze hier verafgood wordt terwijl zij en president Peron het land ook heel wat kwaad hebben gedaan. Fijne bijkomstigheid in het museum was de airco, want de afgelopen dagen waren enorm warm, boven de 30 gr met uitschieters naar de 40.

Evita ligt begraven op La Racoletta, een enorm kerkhof in het centrum van de stad. En niet zomaar een kerkhof, het is een stad in de stad met kleine kapelletjes op de graven. Raar om te zeggen maar een hele mooie plek om te bezoeken.

Plaza 2 Mayo is iets minder mooi, het is het plein waar de overheid haar belangrijkste gebouwen heeft en waar de Dwaze Moeders nog steeds zwijgend protesteren. Zoals jullie misschien weten heeft hier tussen 1976 en 1983 de zgn Dirty War plaatsgevonden, waar onder het regime van Videla meer dan 30.000 mensen zonder echte reden zijn opgepakt en van de aardbodem zijn verdwenen. De Dwaze Moeders protesteren hier nog iedere dag tegen en eren zo hun kinderen die nooit meer zijn teruggekomen. Indrukwekkend om te zien en sowieso iets om over na te denken hier.

Gelukkig zijn er ook veel leuke dingen! Vrijdagavond ben ik wezen stappen met Stephanie, David's buurmeisje. Aparte belevenis, alles begint hier sowieso laat (avondeten op z'n vroegst om 10 uur) en gaat ook laat door. En de mensen zijn luidruchtig en uitbundig! Het was echt leuk om te zien en een supergezellige avond, veel gelachen en gedanst, want dat kunnen ze uiteraard ook prima hier!

Misschien heeft het ermee te maken dat ze hier lang en vaak onderdrukt zijn, maar Buenos Aires is een stad waar volop genoten wordt. Ook het eten is heerlijk, veel keuze met supergoed vlees natuurlijk maar ook met invloed uit andere keukens. Heerlijkste pizza ooit hier gegeten en zaterdag naar de Mexicaan geweest, wat ook om te smullen was. En niet te vergeten de sushitent bij David in de straat... is toch het goede leven, sushi aan de rand van je zwembad op het dak van je appartement??

Inmiddels is er wel een kleine kink in de kabel van dat goede leven gekomen. Zoals de meesten van jullie wel weten ben ik hier niet alleen voor de steaks en tango heengekomen, maar heb ik ook m'n hart gevolgd om te zien of er voor David en mij misschien een toekomst samen is. Na heel veel en lang en emotioneel gepraat te hebben, zijn we eruit dat dat dus niet het geval is. Helaas en ik ga maar niet teveel op de details in... Er is geen ruzie, we zijn nog steeds supergoede vrienden maar meer zit er niet in. Omdat ik dat toch wel moeilijk vind, hebben we besloten de laatste 14 dagen niet meer samen te gaan reizen en aangezien ik ook niet alleen verder wil naar een ander land, heb ik mijn ticket aangepast en vlieg ik 31 januari al naar huis toe.

Voorlopig dus nog 3 dagen hier in het zuiden, dan nog 4 in Buenos Aires (waar we wel nog samen op pad gaan als David terug is uit Uruguay) en dan naar huis. Ik wist dat dat de gok was die ik nam en het is niet helemaal uitgepakt zoals ik hoopte. Maar zoals altijd heb ik liever spijt van iets wat ik heb geprobeerd dan dat ik over 50 jaar in het bejaardenhuis denk “ wat als...”

Tot zover dus mijn belevenissen weer... morgen meer over voetbal, ijsgletsjers, steaks en groene thee...

Besos aan allemaal!

Reageer

Vul onderstaande velden in om een reactie te plaatsen op dit reisverhaal.

naam *
bericht *
	Stuur mij een e-mail bij nieuwe reacties op dit verhaal.
e-mail adres *